Ana içeriğe atla

Söze Süzülenler 2020

Param parça serptim
Kendimi
Hep azaldım
Ekerken biçerken
Kendime noksan
Toprağa tam

Tarikatım parmak izim
Keşke olsa
Sizinki sizin
Benimki nizamizm

Bana Yuh

Ey Şüheda
Sen vefakâr
Sen cefakâr
Sen fedakâr
Ben aksesuar
Sen numune-i imtisal
Ben hantal global
Sen Hakka vezir
Ben dünyada rezil
Sen şiir yazmadın
Şehit mezarı kazmadın
Paylaşımlara bakmadın
Sen savaştın
Ben paylaştım
Sen fiil
Ben iskambil
SEN YÜCE RUH
BANA YUH

Sen

Açtın
Tohum tohum
Çöl vahaya
Göl yoğurda
Çaldı
Gittin
Yudum yudum
Çöl vaha
Göl yoğurt
Kaldı

Mektup

Mektup deyince
Zihnime sen düşersin
Asaletini okurum satırlarında 
Ölü toprağı eşersin
O mektupları yaktım 
Sadece satır araları kalmış
Öyle bir baktım
Karalanmış, yaralanmış
Albümlerden
Bende kalan
Yangınmış
Seni yaratanla buluştum
İşaretine kavuştum

Doğanın Öfkesi

nefes aldın
temiz
geri verdin
necis
renk, şekil, şemal, cüsse
kapkara ışıdı
aslını taşıdı
almadın hisse
öncekilerden

Kafes

Kafes ördüler
Sana bana
Örümcek misal
Akın akın daldık ona
Gördüler, övdüler
Hasret kaldık
Özgürlüğe
Ütopya visal
Sen sen değil
Ben ben değil
Çarpıyorsun eğil
Sen kafes
Ben kafes
Her nefes

Sor

Sevabı evliyadan değil
Tövbekârdan sor
Günahı riyakârdan değil
Cüretkârdan sor
Cesareti isyankârdan değil
Fedakârdan sor
Adaleti sitemkârdan değil
Zülfikârdan sor

Allah

ne geçmişte, ne gelecekte
O şimdide ve burada
ne yukarıda, ne aşağıda,
ne gökte ayrı
ne varlıktan gayrı
O şimdi burada, her şeyde, her yerde

Kısa Kısa

Bandırma vapuru pistinde
Yenilmişliğin çamuru zihninde
Zaferin hamuru fikrinde
Bastı ayağını makus talihe
Koştu Türk'e mahsus atiye

Ey Fikir
Ey Din
Ey Bayrak
Ey Türk
Çözsem seni bir kere
Uçsan göğsünü gere gere
Gönlünün götürdüğü yere

Sen/Ben yüküyle yerin dibinde
Şeytanın ininde
Sen/Ben hiçliğiyle bulutların üstünde
Yıldızların izinde

Dersimi Yunus'tan aldım
Sevinmedim varlığa
Yerinmedim darlığa
Kendi halimde kaldım

Ben zaten seninim
Sen zaten benimsin
Ne diye gerekesin bana

Zaman sonsuzmuş
Kocaman yalan
Sonsuzsa nasıl aşıldı
Geçmiş zaman
Aşıldıysa mazi
Aşılacak müstakbel
Yegane hakikat an

Az işaret
Zan olur beşaret
Olmasa da şahadet

Eskiden
Maharet çok
Meydan yoktu
Ustalık iyi
Alet kötüydü
Şimdi
Meydan bol
Maharet dar
Alet mütekamil
Ustalık mütenakıs

Sahihe vasl için
tashih lazım
Lakin musahhih meçhul

Resim Şahin Sezer Dinçer tarafından Pixabay'a yüklendi

Bu blogdaki popüler yayınlar

Geçmişin Muhasebesinde İstikamet

Kişisel geçmişinize hangi yönde ilerliyorsunuz? Yönünüz yanlışsa geçmişin yükünü katlayarak artırırsınız. Yönünüz doğruysa çözümlersiniz, geçmişi aşarak özgürleşirsiniz, hafiflersiniz... İleri yaşlarda yol alan bizler için andan kopup geçmişe kaymak çok kolaydır. Artık sona yaklaştığımız için ve ne yapabileceksek şimdiye kadar yapmış olduğumuzdan kendimizi gelecekten uzak tutarız. Erken yaşlarda olanlar daha çok gelecek odaklıdır. Ama onların da geçmişe baktıkları olur, olmalıdır. Yazımız geçmişe olan yolculuklarla ilgilidir. Maziye daldığımızda olumlu, olumsuz ve nötr anılar vardır. Hayat akışında aldığımız yerinde kararlar, gösterdiğimiz başarılar, sevgi dolu arkadaşlıklar, egonun sıvazlandığı durumlar vb. olumlu anılarımızdan sadece birkaçıdır. Yanlış kararlar, yenilgiler, egonun hırpalandığı küçük düşmeler vb. olumsuz anılarımızdandır. Geçmiş yaşamın muhasebesini yapmak daha sağlıklı bir ruh hali, huzur ve neşe getirecektir, gelişerek değişmenizi sağlayacaktır. Ancak bir şartla: Uy

Mutluluk nedir, üzüntü nedir?

Çalışma odasından çıkıp mutfakta su içip odanıza dönerken “Oğlum masaya baktın mı?” sorusudur. Ve dönüp masaya baktığınızda soyulmuş armut dilimlerini yanında çatalı, bıçağı ve peçetesiyle bulmanızdır mutluluk… Rahatsız etmemek için size seslenmemesi, orada salonda dört gözle armağanını görmenizi beklemesi, titreyen elleriyle armutları soyması, tabağı, çatalı, bıçağı hazırlaması…benim için niye uğraştı ki diye düşünmenizdir üzüntü… Mutluluk sevgidir, üzüntü sevgidir. Gece hayatında masaya gelen ikram ışıklı meyve tabakları da neymiş!.. nizamettin kaya

Sükûnet

Sükûnet zamanlarım: Nadiren hissettiğim ama tadına doyamadığım anlar… Geçmişin ve geleceğin donuklaştığı, ânın belirginleştiği; arzuların, tutkuların, umutların, beklentilerin, hedeflerin durulduğu, dibe çöktüğü; sakin, kıpırtısız, berrak bir zihinle sadece nefesimi, bedenimi ve bütünleştiğim dünyamı duyumsadığım zaman kesitleri… Kutsal varoluşla birlikte dalgalandığım anlar… 60’lı ve 70’li yıllarda okuldan dönünce evin duvarının kenarında bulunan derme çatma, çivileri küflenmiş, ağaçtan bir sedire otururdum uzun süre. Kuş sesleri arasında, rüzgârın ağaçların yaprakları ve meyveleri arasından süzülerek yüzüme vurduğu kokuyu içime çekerdim. Dalından kopardığım şeftaliyi iştahla yerken, batmaya yeltenen güneşi ve gökyüzünü izlerdim. Gün boyu neler oldu, yarın neler olacak? Hepsi kaybolurdu önümden. Yaşamın ve yaşadığımın tatlı farkındalığı açılırdı ruhuma. Varlığın bütünlüğünde varoluşumu hissederdim. Bir iki saat içinde, “Ödevlerine ne zaman başlayacaksın?” sorusuyla koşuşturma yeniden