Defterim | netsentez

-Yeşil bir yaprak -Kondu kadehime -Bulutların arasından. -Meriç'in suyu -Aktı kaderime -Yanıkların karasından. -Altın sarısı efes -Doldu kalbime -Serabımın sevdasından. -Yâr -Ben yâri -Güle güneşe -Benzetmem... -O benim -Alnıma düşen perçem. -Aynadaki suretim. -Suretimdeki göz. -Gözümdeki bebek. -Nur topu gibi -Bir erkek... -Serap, 1996 Gözümdeki bebek... Islandı yine gözlerim  Köprünün sonsuzluğunda Hissettim ilahiyi Meriç in Serabında... * * * Köprünün gözleri mahzun. Şahidi sonsuzun... Hüzünlü, sulu... Belli ki aşk dolu… Mutluysan! Herkes dost, herkes yoldaş; Her şey kadim, her şey çağdaş. Yok mu o sevdiğin! Can sırdaş… Mutsuzsan! Herkes yaban, herkes düşman; Geçmişe pişman, şimdiye hüsran. Yok mu onlar! Soğuk, uzak; Hep sana tuzak… Firari Gülmeyen yüzüm Çatık kaşım Katil bakışım Pis kapkara ...

Yılların demlediği duygularımdan bir esinti... Köprünün gözleri mahzun. Şahidi sonsuzun... Hüzünlü, sulu... Belli ki aşk dolu... Edirne, Meriç Nehri ve Mecidiye Köprüsü * * *

-Gök kubbenin altında -Değil miyiz hepimiz -Daha ne olsun -Yarım olmuş -Mutluluklar -Gülüşler -Ağlayışlar -Yaşam -Ne çıkar -Meçhul -Bulutlar süzülmüş kubbeye -Anılar dolaşıyor -Hüzün mü mutluluk mu -Ne taşıyor meçhul -Sis çökmüş içeriye -Siluetler kıvranıyor -Hayal mi gerçek mi -Ne yaşıyor meçhul -Buğu sarılmış camlara -Islaklık tütüyor -Çaydan mı kalpten mi -Ne akıyor meçhul -Damlalar kaynamış gözlere -Sıcaklık kanıyor -Acıdan mı aşktan mı -Ne yağıyor meçhul -Yalnız Değilsin -Kanatlanıp esse de -ıssız diyarlarda, -kime ne? -Vuruyorsa bir nefes -rüzgâr, yanık bağrına, -yalnız değilsin. -Sel olup çağlasa da -taş yataklarda, -kime ne? -Çarpıyorsa tek damla -yağmur, kızgın kalbine , -yalnız değilsin. -Şimşek olup çaksa da -kör topraklarda, -kime ne? -Çakıyorsa bir tel -ışık, karanlık ufkuna, -yalnız değilsin. Yağmur Sonrası Özlemle içip Göğün gözü...

Freud, bir yerlerde, en çok sakladığımız (bazen kendimizden bile) gerçekliğimizin herkeste ortak olduğunu söylüyordu. Jung, belki biraz daha farklı olarak kolektif (ortak) bilinç altından ve gölge benliklerden bahsediyordu. Kendimizi oralara ittikçe, bastırdıkça, içimize attıkça, inkâr ettikçe sahte benliklere bürünürüz. Sanki mükemmel, kusursuz, hatasız, kedersiz, mutlu, daima doğru, daima haklı, daima iyi… Hep sırıtır bunlardan bir şeyler zaman zaman. Ama toplumda çoğunluk, mükemmel olduğunu iddia ettiği için ve bizi de böyle olmaya zorladığı için madalyonumuzun negatif yüzünden korkar ve kaçarız. Ne gerek var saklanmaya kendimizden, insanlardan! Neşeyle kederin, üzüntüyle sevincin, acıyla zevkin, nefretle sevginin, başarıyla başarısızlığın, mutlulukla mutsuzluğun, doğrularla yanlışların karışımından ibaret değil miyiz(?) Zıt kutupların yani… İçimizdeki güneşi pozitif yanımıza olduğu kadar negatif yanımıza da çevirdiğimizde gerçekten aydınlanmış oluruz. Ardından kabullenme, kendinle ...

Yok; yokmuş...  Var; bir varmış,  bir yokmuş...  Aslında o da yokmuş.  Hayat masalmış...  Merhaba Aydınlık Aydınlığa özendi yaşam. Anladı güneş. Şafağa bezendi yavaş. Mavinin ardına çekildi uzak yıldız. Buradayım dedi beyaz bulut. Nefes aldı umut. Gerdi kanatlarını martı. Yuvasında şakıdı guguk. Saldı ruhunu yeşil... Güneşten, buluttan, ağaçtan, çiçekten, kurttan, kuştan, topraktan, umuttan can getirdi rüzgar. Günaydın... Merhaba aydınlık... Bulut Aşığın yüreği buluttur. Tesellisi hayaldir, umuttur. Dökülür, yağar… Güzel görür, gözüne kaşına yağar. Özgürlüğe öykünür, gökte kuşuna yağar. Mevsimin sonbaharına, kışına yağar. Toprağı özler, kayasına taşına yağar. Hüzne sarılır, mahzun gözün yaşına yağar. Nizami hep tek başına yağar. Yalnızlığı kucaklar, boşuna yağar. Serap Ne kaşta ne gözde Ne övgülü birkaç sözde Biriz hem yokuşta hem düzde ...

Mükemmel bir arkadaşım var Birlikte yürürüz Çay kahve dostuyuz ikimiz Beraber günah işleriz Dua ederiz cemaat halinde O okur ben dinlerim O söyler ben yazarım Bir ben bir de kendim Derince Seversin Anneni önce Sütü, kucağı Babanı, işten dönünce... Kardeşlerini, gönlünce Uçurtmayı, çeliği, çomağı Yağmuru, toprağı Rüzgarı, esince Kenti, mahalleyi, sokağı Keyfince İlk aşkını sessizce, bencilce Atayı, ırkı, ocağı, otağı Ömrünce Vatanı, Turanı, Bayrağı Derince Seversin Yaprak Bayrak Rüzgarın savurduğu Güneşin kavurduğu Toprağın soğurduğu Amaçsız yaprak Çöp Yağmurun işlediği Toprağın beslediği Atinin beklediği Tutkulu tohum Bayrak Küçüklüğüm Büyüklüğüm değil Küçüklüğümdür yaşama katan Bildiklerim değil Bilmediklerimdir Keyfimin ardında yatan Hayat değil saplanmak  Olduğun yere  Emeğe banmak Bilmem kaç kere Büyüksem, bilirsem Çürürüm kapalı göller gibi Küçüksem, bi...

Ey nizami Sen güzelsen Her yer güzel Herkes güzel Hakikat Mananın hakikatin lafzı olsa gerek. Lisan manayla, hakikatle doğsa gerek. Yoksa mana, yoksa hakikat Ölse gerek. Mevtanın levh-i mahfuzda Hıfzı gerek. Kıyamda tekraren Doğsa gerek. Bayrak Ey bayrak Dalgalınırsın anlı şanlı Rengin şehit kanlı Ay yıldız, göklerden uzanan el Cap canlı Denizin rengi, göklerin rengi Martıların kanatları Süvarilerde üzengi Geçer Arabı, Farsı, Frengi Mübarektir cengi Al bayrak gelincik misali Olmaz kainatta dengi Sentezdir ahengi Hedef kainat Yoktur bunda kanaat Engellere inat Ay yıldız kanat Yolun açık olsun Son sürat Arka planda adalar Minarelerden sedalar Nizami derinlere dalar Şimdilik bu kadar Resim Free-Photos tarafından Pixabay 'a yüklendi Gökyüzü Berrak gökyüzüyüm ben Ilık ve serin An olur Soğuk poyrazlar eser içimde Derin, donarım kalırım An olur Kavurucu buhar olur nefesim İçin için yanarım Kara bulutlar Gidin Bana kendimi verin Katar Hatalar pişmanlıklar Sanal düşmanlıklar Kendine...

Bazen duygular ağır basar Bazen kelimeler Kavuşurlarsa ne âlâ Yoksa duygular öksüz Kelimeler öksüz Unuttuklarımız Yağmurlar yükleriz gönlümüze Yaşadıkça Severiz bağlanırız biz oluruz Yıldırımlar yükleriz öfkemize Yaşadıkça Kızarız haykırırız biz oluruz Fikirlerimiz vardır beynimizde Kara bağırlarda şehitlerimiz Unuttuklarımız   Davet var An gemidir zaman denizinde Biletli yolcuların ayakları basmaz Hepsi geçmişin geleceğin izinde Yolcular uzaktan bakar Sırtlarında yüklü biten ve olmayacaklar An çok yolcusu varmış gibi akar Davet var an 'dan Hiçbir yere giden yolculara Yaşamdan Umut Demir alalım Umutsuzluk limanından Asılalım küreklere Açılalım yüreklere Güzellikler ummanından Gemi Gemiyim Bitmez görünen kotamda Dalgalarda Onlar kendi ben kendi rotamda Elde hatıralar Gönüller hatırlar Dokunuşlar benden ve onlardan Otel odaları Bir varsın bir yoksun Devamdan yoksun Çıkışta yayından fırlayan oksun Şimdi nereye otağ kursun Otursun Gelen sendin, şimdi...